To terrormistenkte og ein gratis drosjetur

– Bombetrussel på Vangen! sa «Hordaland»-redaktøren i andre enden av telefonen. Og slik skaut det fart i det som elles såg ut til å bli ein roleg fredagskveld.

Det starta som ei heilt vanleg helg tidleg på nittitalet. Eg sat heime på Finne saman med Lars Mossefinn, og hadde nett opna ein sekspakning. Eg var ferdig med vekas innsats som journalistspire i avisa på Svartenakken, klar for ein runde på Vangen for å heilgardera meg mot å gå glipp av noko. For å ikkje tømma lønningsposen heilt rekna eg det som god økonomistyring å hiva innpå litt før me gjekk bortover.

– Kven spelar på denne då, spurde eg Vossa Jazz-sjefen og skrudde opp lyden på hifi’en. Eg prøvde å imponera med dei tre jazz-CD’ane mine. Han tok dei to første på strak arm, og no hadde eg von om å setja han fast. Ja, særleg:

– Det er «Matrix» med Chick Corea, svara han utan å blunka.

– Men kven har han med seg?

– Miroslav Vitous og Roy Haynes. På bass og trommer, sa han Lars. Og dermed hadde eg ikkje meir spennande å by på frå jazzarkivet mitt. Eg kunne ikkje godt setja på Limahl heller, tykte eg, sjølv om eg hadde «Neverending story» i langspel-versjon.

Heldigvis ringde telefonen.

– Hei, det er Arild.

– Hallo, det er Sigmund, sa «Hordaland»-redaktøren i andre enden, og heldt fram:

– Eg lurar på om du kan reisa ned på Vangen og ta nokre bilete. Det er fort gjort, men det hastar. Du skjønar me har fått eit tips, og eg får ikkje tak i Geir’n som har helgevakt.
Den gongen var vakttelefonen mest som ein murstein å sjå til, med Motorola-stempel. Definitivt ikkje av den sorten ein stappa i bukselomma. Så om Geir Geitle dreiv og laga reportasje på ei eller anna tilskiping var det ikkje anna å venta enn at han hadde lagt telefonen i bilen. Men eg forsto på han Sigmund Midttun at det hasta:

– Me har fått tips om at det er ringt inn ein bombetrussel mot eit møte i Nain, og møtet er flytta til Vonheim.

Såpass! Ein bombetrussel! Eg hadde høyrt tidlegare i veka at eit møte med den omstridde amerikanske predikanten Billy Graham skulle TV-overførast via satellitt til storskjerm i Nain, og at det vekte blanda reaksjonar. Om så gale skulle vera at det verkeleg var plassert ei bombe på Vangen, så ville dette vera ei nasjonal nyheit. Og då skulle det berre mangla at ikkje lokalavisa hadde bilete av bedehuset frå den aktuelle kvelden. Eg var samd med redaktøren i at dette var verd eit bilete. Men eg hadde hadde to utfordringar. Den eine var at eg ikkje hadde bil.

– Kan ikkje du reisa i staden, sa eg. Det slo meg med ein gong at dette var vel frekt å seia til sjefen sin, så eg prøvde å forklara:
– Du skjønar eg har ikkje bil, og dessutan kan det henda det luktar alkohol av meg.

– Kva har du drukke då?

– Pils.

– Eg har teke meg eit glas cognac, sa Sigmund Midttun, og kom dermed suverent sigrande ut av ordvekslinga.

Fåren for at «Hordaland» kunne gå glipp av århundrets nyheitssak sleit i meg, fersk og ambisiøs som eg var. Eg hadde ikkje smakt nok til å få promille, og foreslo å skola munnen og pussa tennene for å unngå at det lukta øl av meg. Trass alt skulle eg berre ta bilete av ein tom bygning. Internett-aviser var ikkje oppfunne, og neste avisutgåve skulle ikkje trykkjast før måndag kveld. Resten av saka med intervju og fleire bilete kunne derfor lagast i ro og mak seinare. Under tvil vart me samde om å ta sjansen, og eg fekk lov å tinga drosje på «Hordaland» si rekning.

Det tok ikkje mange minutt før drosjen med ho Anna Gjerd bak rattet svinga inn framfor huset. Lars sette seg i baksetet. Eg sat framme med speilreflekskameraet på fanget og fortalde ei oppglødd Anna at eg hadde vore borti ein bombetrussel tidlegare, då eg arbeidde i Radio Voss. Men den trusselen førte ikkje til politimelding. Det starta med ein telefon til radiolokala i gymnaskjellaren:

– Radio Voss, svarde eg.

– Viss ikkje du seier dette på lufta, så sprengjer me ei bomba, sa ei oppøst gutestemme i den andre enden.

– Kva skal me seia på lufta, spurde eg.

– At me sprengjer ei bomba.

– Eg forstår ikkje heilt. Seier du at viss me ikkje seier på lufta at de sprengjer ei bombe viss me ikkje seier dette på lufta, så sprengjer de ei bombe?

– …

Bombeguten la på. Han hadde visst gløymt å laga eit krav. Og radioen gjekk ikkje i lufta.

Men møtelyden i Nain hadde fått eit krav: Dei skulle avlysa møtet, og lokalet skulle etter alt å døma vera tomt no. Dessverre vart det ikkje slik. På rekordtid var alt framme på Hestavangen. Då me svinga opp Nainsbrekka såg eg at det sto ei kvinne og ein mann utanfor inngangsdøra på Nain. Eg kom heilt i villreie. Det einaste eg visste var at eg ikkje kunne gå ut av bilen, i tilfelle det gjekk an å lukta øl av meg.

Sjåfør-Anna køyrde opp brekka, snudde og stogga framfor inngangen på veg ned att. Eg sveiva ned vindauga, og prøvde så godt eg kunne å pusta i retning sjåføren slik at eventuelle luktrestar ikkje kunne merkast utanfor bilen. Kroppsspråket mitt signaliserte tydeleg at eg var skjemd for noko. Eg vurderte å forklara at eg eigentleg ikkje var på jobb. Men eg konkluderte snøgt med at det på ingen måte ville løysa dei etiske flokane mine. Kanskje tvert imot. Eg tok mot til meg, og presenterte meg som Arild Nybø frå «Hordaland». Eg spurde om det stemde at dei hadde flytta møtet på grunn av ein bombetrussel. Mannen kom bort til bilen og spurde kven eg sa eg representerte. Eg gjentok det eg hadde sagt. Han svara berre at der ikkje hadde skjedd noko spesielt.

– Kven har sagt noko slikt då, spurde han, og saumfòr meg og drosjen med augene.

– Me har fått eit tips i redaksjonen, sa eg.

– Redaksjonen i…?

– «Hordaland».

– Og du heiter?

For tredje gong sa eg namnet mitt, men fann ut at det var lite meir å henta. Sidan eg ikkje torde å gå ut av bilen droppa eg fotograferinga og bad ho Anna om å køyra oss til Park. På den tida kunne eg ikkje lata sjansen gå frå meg til å køyra drosje på arbeidsgjevaren si rekning.

Måndag morgon. Eg sat på redaktøren sitt kontor. Han fortalde at tipset om bombetrusselen stemde. Fotojournalist Sjur Herre hadde vore ut same morgonen og snakka med politiet og møtearrangørane. Men dei hadde ei litt anna historie å fortelje. Og dei visste kven som var dei skuldige, sa dei:

– Ei stund etter at bombetrusselen var ringt inn kom det ei drosje. I framsetet sat det ein kar som påsto at han jobba for dykk i «Hordaland». Han kom ikkje ut av bilen, og såg ut som om han hadde noko å skjula. Du veit, då kom dei for å sjekka om trusselen hadde slått til.

– Og… i baksetet sat han Lars Mossefinn.

Sannsoge frå tidleg nittital. Skrive av Arild Nybø. Publisert i “Hordaland” 31. desember 2009.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s